Teatr Jadwigi Andrzejewskiej

Absolwentka Wydziału aktorskiego PWSFTviT w Łodzi

Magia zawodu


Osobliwą cechą aktorstwa Jadwigi Andrzejewskiej jest budowanie postaci także poza tekstem, granie w każdej chwili i na każdym planie. I to nie na zasadzie wykonywania pustych gestów, czy nic nie znaczących min, ale przekazywania sygnałów dookreślających motywację czynów, wzbogacających wnętrze postaci.

Po ukończeniu w 1979 r. Łódzkiej PWSFTviT zaangażowała się do Teatru im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku. Tu po raz pierwszy zagrała w "Mistrzu"- Małgorzatę. Potem były warszawskie "Rozmaitości" i m.in. role - Skierki w "Balladynie", Wity w "Termopilach", Moniki w "Promieniowaniu ojcostwa".

Kolejny etap w jej karierze ta Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie i - Amelia w "Mazepie" oraz Księżniczka w "Śnie srebrnym Salomei".

Bydgoszczy Jadwiga Andrzejewska objawiła się we wrześniu 1988 r. rolą Pucka ze "Snu nocy letniej" Shakespeare'a. Ubrana w malowniczy kostium przypominający po trosze strój kelnera, a więc symbolizujący usłużność, po trosze apasza, a więc drania do wynajęcia, była ze wszech miar aktorsko doskonała. I ruchowo, i mimicznie, i wokalnie. Tu właśnie wykraczała znacznie poza tekst. I to w każdym momencie. Nawet gdy stała sama na podeście, a akcja rozgrywała się po przeciwległej stronie, na scenie. Albo gdy z jakimś iście diabelskim błyskiem w oku rozsypywała "aktorom" kartki egzemplarza sztuki czy straszyła Dupka.

Wspaniale zaistniała w tej postaci opalizującej wielkością znaczeń i charakterów, emanującej błyskotliwością i inteligencją. Za tę rolę w dorocznym plebiscycie "Dziennika Wieczornego" na najpopularniejszego aktora 1989 roku wyróżniona została dyplomem honorowym.

Oczywiście nie była to jej pierwsza nagroda aktorska. Otrzymała takową bowiem już w l981 roku na II Ogólnopolskim Festiwalu Sztuk Dziecięcych w Wałbrzychu za rolę - Doroty w "Czarodzieju ze Szmaragdowego Grodu" L. F. Bauma.

Najważniejszym wydarzeniem i takim prawdziwym otwarciem sezonu 1988 - 1989 była premiera "Mistrza i Małgorzaty" Michała Bułhakowa w reżyserii Andrzeja Marii Marczewskiego. O kreowanej tam roli Małgorzaty - Andrzejewska tak powiedziała w jednym z wywiadów:

- Grałam już tę postać w inscenizacji Marczewskiego w Płocku, po latach wróciłam do niej w Bydgoszczy (...) W miarę upływu czasu zmienia się moja Małgorzata wraz ze mną. Ciągle zmagałam się z tą postacią i zmagam się w dalszym ciągu. Niełatwe to tworzywo. Zwłaszcza w scenach kameralnych z Mistrzem, jest to materiał raczej na kino- w teatrze mało wyrazisty, wymagający od aktora poczynań karkołomnych. W ułamkowych scenach poza słowem, trzeba pokazać ogromną miłość i wielki dramat.

I w tych właśnie momentach, pomimo zdawać by się mogło przytłaczającej rozlicznymi efektami inscenizacji, aktorka zaistniała bardzo wyraziście, narzucając tym niełatwym scenom pożądany efekt liryzmu i poetyckości.

Październik 1988 to również "Klatka" Slobodana Stojanovicza i "poczwórna", jeżeli można tak powiedzieć, w niej rola żeńska Jadwigi Andrzejewskiej. Aktorka urzeka widzów jako Ziarenko - młodziutka, pełna wdzięku i dziewczęcej świeżości pracownica "Sanepidu", intryguje jako owdowiała generałowa, przekonuje jako pokojówka alkoholiczka i zaskakuje jako staruszka. Tu Andrzejewska zdawała się zaprezentować publiczności cały swój arsenał aktorskich środków. A tu już kilka tygodni później premiera "Mizantropa" - Moliera, a w nim niezapomniana scena rozmowy z Arseną, gdzie Jadwiga Andrzejewska daje pokaz aktorstwa komicznego. Nie sposób też zapomnieć znakomitą Doris Andrzejewskiej w "Bogu" Woody Allena w reżyserii Marka Mokrowieckiego z roku 1989, za rolę prowadzoną z dużą lekkością, finezją i wdziękiem.

Subtelnie, delikatnymi środkami oddała też aktorka wewnętrzne piękno, wzniosłość i symboliczne znaczenie postaci Wity w zaadaptowanych przez Andrzeja M. Marczewskiego "Termopilach polskich" Micińskiego. Postacią szczególnie wybijającą się z tła i zmuszającą do zastanowienia się nad każdym wykonanym przez aktorkę gestem czy wypowiedzianym słowem, była jej Natalka z "Ciężkich czasów" Bałuckiego w reżyserii Marczewskiego.

Ogromną wewnętrzną siłę, jaką emanuje z postaci Matki Marii od Wcielenia w "Dialogach Karmelitanek" Bernanosa osiągnięta z kolei Andrzejewska bez znacznych teatralnych gestów, niemal samym skupieniem, jak na rolę zakonnicy przystało.

Rewelacją sezonu 1991-1992 stała się tytułowa rola aktorki w "Iwonie Księżniczce Burgunda" Gombrowicza w reżyserii Marczewskiego. Zatopiona w jakimś osobliwym świecie, delikatnymi gestami jakby porozumiewająca się z ni to z własnym wnętrzem, ni to poprzez owo wnętrze z innym wymiarem, Iwona Andrzejewskiej była lepsza i mądrzejsza, a przede wszystkim znacznie wrażliwsza od otaczającego ją świata. Lepsza była też w "Iwonie" od innych Andrzejewska. Kiedy Filip mówił o miłości, aktorka tak wspaniale i delikatnie grała wzruszenie, że widownia zamierała w ciszy. Jej subtelną, a przebogatą gamą środków zakomponowana mimika, jej z pozoru niekontrolowane ruchy dłoni, świadczyły o dużych umiejętnościach zawodowych i nieprzeciętnej wyobraźni twórczej. Nic dziwnego, że za tą wspaniałą kreację z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru nagrodzono artystkę Złotą Maską "Dziennika Wieczornego".

Ogromną skalę środków wyrazu zaprezentowała też Andrzejewska wkrótce jako Hestler w "Dzień dobry i do widzenia" Fugarda. Początkowo oschła, cyniczna , w końcowych fragmentach wywołując u widzów najautentyczniejsze łzy wzruszenia. Mocno zróżnicowanymi nastrojami, adekwatnie do pogmatwanych osobowości Lechy, operowała też w "Zamianie" Claudela (listopad '92). Ale Andrzejewska to także aktorka śpiewająca. Jakże pięknie interpretowała np.: brechtowskie songi, wkładając w nie moc ekspresji i emocjonalnego ładunku jako Jenny w "Operze za trzy grosze" w reżyserii Marczewskiego.

- Zapytano mnie niedawno - mówi Jadwiga Andrzejewska - czy teatr to mój sposób na życie. Nie wiem. Wiem tylko, że nie potrafiła bym już w tej chwili robić nic innego. Owa chęć przemiany, bycia kimś innym, a jednocześnie sprzedawania innym samego siebie, to chyba właśnie magia tego zawodu, magia zwyciężająca wszystkie stresy.

Anita Nowak GALERIA ARTYSTÓW

 

Z Andrzejem Rosiewiczem w Cabarecie
Piotr Garlicki, Józef Fryżlewicz, J. Andrzejewska (Termopile polskie)
Mistrz i Małgorzata, 1982 r.
Z Romanem Gramzińskim (Mistrz i Małgorzata), 1988 r.
Z Krzysztofem Kiersznowskim (Mistrz i Małgorzata 1992 r.)
Z Hanką Bielicką (Moralność pani Dulskiej)
Z Wandą Rucińską (Dialogi Karmelitanek)

 

Prace aktorskie Jadwigi Andrzejewskiej

Frank Baum Czarodziej ze szmaragdowego grodu Dorota Płock 1980
Karol Wojtyła Przed sklepem jubilera Monika Płock 1981
Promieniowanie Ojcostwa Monika Warszawa 1983
Brat naszego Boga Pani Helena Bydgoszcz 1991
Tadeusz Miciński Termopile polskie Wita Warszawa 1982,
Bydgoszcz 1989
Stanisław Wyspiański Warszawianka   Warszawa 1984
Lucjan Rydel Betlejem polskie Śmierć Bydgoszcz 1993
Stanisław Ignacy Witkiewicz W małym dworku Widmo Matki Bydgoszcz 1991
Nienasycenie Persa Bydgoszcz 1990
O, Beri, Beri Matka Bydgoszcz 1994
Witold Gombrowicz Iwona Księżniczka Burgunda Iwona Bydgoszcz 1991
Ferdydurke Bladaczka Warszawa 1997
Juliusz Słowacki Mazepa Amelia Koszalin 1988
Ulrich Plenzdorf Legenda o szczęściu bez granic Paula Koszalin 1986
Michał Bułhakow Mistrz i Małgorzata Małgorzata Płock 1981
Azazello Bydgoszcz 1993
William Shakespeare Sen nocy letniej Puk Bydgoszcz 1988
Hamlet Gertruda Bydgoszcz 1994
Slobodan Stojanović Klatka Kobieta Bydgoszcz 1988
Woody Allen Bóg Doris Bydgoszcz 1989
Georges Bernanos Dialogi Karmelitanek Matka Maria od Wcielenia Bydgoszcz 1990
Athol Fugard Dzień dobry i do widzenia Hester Bydgoszcz 1990
Denis Diderot Kubuś Fatalista Pani de Pommaraye Bydgoszcz 1992
Paul Claudel Zamiana Lechy Bydgoszcz 1992
Bertolt Brecht Opera za trzy grosze Jenny Bydgoszcz 1992
John Kander Cabaret Sally Bowles Bydgoszcz 1993
Christiane F. My, dzieci z dworca Zoo Matka Warszawa 1996
Johann Wolfgang Goethe Faust Mefistofeles Płock 1995,
Teatr Test 1996
Stephanie de Ratuld Kto? Claire Warszawa 1998
Bruno Schulz Sklepy cynamonowe Matka Warszawa 1998
Film Jerzego Wójcika Wrota Europy   1999

 

Teatr Karola Wojtyły i Karol Wojtyła-Prezentacje
współfinansowane są przez
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Logo Kultura Dostępna Logo MKiDN
strona powitalna teatr dramaturgia felietony reżyseria musicale produkcje film Europa Schulz archiwum kontakt
mój kanał YouTube - zapraszam
przesuwaj animację w lewozatrzymaj animacjęprzesuwaj animację w prawo
 

     kom. 602 529 486     facebook

 Wyszukiwarka:

© 2001-2011 Andrzej Maria Marczewski. Wykonanie serwisu www.grupamak.pl

dodatkowe linki pozycjonujace, jeszcze jeden link, ostatni przykladowy link